Thuisonderwijs dag 11

We hebben er al een goed ritme in zitten!
Dingen die dagelijks terug komen:

6yo: ‘Ik snap niet wat ik hier moet doen!’
Ik: ‘Heb je al gelezen wat er boven de opdracht staat?’
6yo: ‘Nee, dat doe ik nooit.’
Ik: ‘Misschien moet je dat toch maar doen. Daar staat je antwoord namelijk.’
6yo: ‘Maar dat doe ik NOOIT! Dit hebben we ook al heel vaak gedaan op school!’
Ik: ‘Dus je weet wat je moet doen bij dit soort opdrachten?’
6yo: ‘JA!’
Ik: ‘Oké, succes! Ik kom zo weer even kijken!’
6yo: ‘… Wat moet ik doen dan? …’

Ik: ‘O ja, hier staat nog een was die maar voor de helft is opgehangen.’
Ik: ‘Wat is de vaatwasser al vol! O ja, die was ik ergens op de dag aan het uitruimen. *zoekt schone vaat tussen vieze*
Ik: ‘Ik ben al zes keer naar boven gelopen, maar waarvoor ook alweer?’
Ik: *Start 12 keer met lezen van hetzelfde Teletekstbericht, geeft het uiteindelijk op*
Ik: ‘Schat, ga nou toch slapen! Het is al kwart voor negen! Oké, slaap maar op de bank dan. Maar weet dat ik je over een half uur wakker maak, want dan ga ik ook naar bed! 🙄’

6yo: ‘MAMAAAAAAA!’

Rat

De 6yo luistert mee met een telefoongesprek. Haar tante vertelt daarin dat ze een ergonomisch correcte muis gaat ophalen bij haar werk.

Na het telefoongesprek: ‘Gaat tante V een RAT ophalen? 😱’

😂 #ikrekenhetgoed 

Thuisonderwijs dag 10

Gisteravond appte ik over en weer met een medemoeder over een alarmerend bericht in onze regionale krant: Het verbod op samenscholing werd verscherpt en we mogen niet meer met meer dan 2 personen in openbare gelegenheden zijn. Dat betekent dat ik nooit meer een kind, maar ook geen moeder kan uitnodigen om samen buiten te spelen, tenzij ik doe alsof het tweede kind mijn kind is.

Het was de eerste keer sinds alle corona-maatregelen dat ik er echt heel gestrest van raakte: voor een alleenstaande moeder is dat echt héél ongunstig. De eerste vier jaar van het leven van mijn dochter zag ik ook soms dagenlang geen volwassenen en daar werd ik niet echt vrolijk van (en dat is een understatement).

De moeder in kwestie riep uiteindelijk dat haar tuin geen openbare gelegenheid is en dat ik er welkom ben. Hartjes voor dit soort mensen!
Maar ik kon pas weer een beetje ademhalen toen ik later op Teletekst las: ‘De samenscholingsregels worden, in tegenstelling tot berichten van een aantal media, niet aangescherpt.’
Ik voelde de adrenaline weer langzaam uit mijn lijf stromen.

Net vroeg mijn dochter of we een ijsje zouden gaan eten en of ze dan een vriendinnetje mee mocht nemen. Ja leuk, dan halen we haar wel op!
De ijsjeswinkel om de hoek was dicht, maar we wilden er uiteraard ook best twee kilometer voor fietsen. Bij het wachten in de lange rij (want iedereen stond netjes op 1,5 meter afstand van elkaar), hoorde ik een kind roepen dat daar iemand met z’n drieën stond en dat mag niet!
‘Ik denk dat dat een moeder is met twee kinderen!’
Ik keek op en zag dat ze naar ons keken.
O nee! Doe ik iets fout? Meteen weer die stress. Moet ik doen alsof het mijn beide kinderen zijn?
‘Van mijn moeder mag ik geen hoorntje!’, riep mijn leenkind. ‘Waarom niet?’, vroeg de mijne. Ik werd rood. Daar ging mijn nog niet eens uitgesproken leugen. Tot ik me realiseerde dat het toch nog gewoon mag?! Het bericht van gisteren klopte immers niet. Misschien komt het nog, maar voor nu mag ik nog met twee kinderen over straat.

Ik geniet er nog maar even flink van.

Thuisonderwijs dag 9

‘Mama, je hoeft niet de hele tijd bij me te komen hoor!’
Eh, oké, misschien moet je me dan niet de hele tijd roepen? 🙂

‘Wat betekent het woord ‘fraai’?’, vroeg ze.
Ik legde het uit. Zag dat er ook het woord ‘vlij’ stond, weet je wat dat betekent? En als laatste zei ik: ‘En een “vlaai” is een soort taartje’, waarna ik meteen in de lach schoot, want ik las toen pas de invulopgave: ‘Een … is een soort taartje’.

Ik zei: ‘Haha, nou heb ik het verraden. Nou, dan is die makkelijk voor je!’
Maar even later bleek dat ze alsnog “Een fraai is een soort taartje” had ingevuld.

Ook ik leer van dit soort huiswerkopdrachten: We eten te weinig vlaai!

 

Thuisonderwijs dag 8

Tot nu toe is het elke dag een stijdpunt geweest om de 6yo een kwartier te laten lezen. Ze heeft ook nooit echt van voorlezen gehouden. Toen ze klein was, hield ze alleen van het keihard omslaan van de bladzijden. Zo snel dat ik nooit kon lezen wat er stond, maar daar ging het haar ook niet om. Nul interesse voor de inhoud, 100% voor het omslaan.

Gek genoeg houdt ze wel van schrijven en schreef ze al heel vroeg, toen ze pas net de letters kon herkennen, zelf verhaaltjes. Vorige week schreef ze nog een bestseller:

Vandaag moest ik haar weer aan het lezen zetten. Nee, niet nog langer uitstellen schat, hier heb je een wekkertje, de 15 minuten gaan nú in!

Toen de piepjes klonken als eindsignaal, bleef ze lezen tot de bladzijde uit was. Het verbaasde me.
Ik complimenteerde haar dat ze zo goed had gelezen en vroeg haar waar het verhaaltje over ging.
Ik keek ondertussen mee over haar schouder en zag dat het niet echt een leuk boek was. De tekst was saai, met heel veel herhalingen en met veel te makkelijke woorden.
Maar wat zegt mijn kind: ‘Eigenlijk,… stiékem, vond ik het lezen wel leuk. Eigenlijk vond ik het heel stiekem wel héél erg leuk.’
‘Vond je het een leuk boek?’, vroeg ik.
‘Nee, het niet echt een leuk boek, maar ik vond het lezen zelf niet stom. Ook niet leuk. Maar héél leuk!’

Heerlijk om zo de dag af te sluiten!