Vaderdag (3)

De juf sprak me twee weken geleden aan: ‘Begrijp ik nou goed van de juf van groep 1 dat je dochter met Vaderdag altijd iets voor opa maakt?’
– ‘Nee. We hebben het er elk jaar even over en dan vraag ik wat zij wil. Maar tot nu toe wilde ze altijd wat voor mij maken.’
‘Jij bent natuurlijk ook vader en moeder tegelijk!’, zei de juf.

Mensen zeggen het vaak, maar ik hou niet van die uitspraak. Want ondanks dat ik er altijd wat jongensachtiger uit zie  dan de gemiddelde moeder (en misschien ook doe?), ben ik zeker niet ook nog haar vader.
Wat is dat eigenlijk, een vader zijn voor je kind terwijl je moeder bent?
Een vader hebben is een extra bundeltje liefde krijgen. Iemand bij wie je om een snoepje kunt vragen als je moeder net ‘nee’ zei misschien. Of iemand bij wie je uit kunt huilen als je mama weer eens stom doet.

‘Nee hoor, ik ben alleen haar moeder’, zeg ik.
‘Oké, maar je doet wel het takenpakket van twee mensen in je eentje’, roept juf.
Daar kan ik het volmondig mee eens zijn.
Eigenlijk best heel terecht dat ik twee knutselwerkjes in een jaar krijg! 😊

Dit jaar praatten we er ook al even over. ‘Ze zei dat ze nu misschien toch wat voor haar vader wilde maken. We kunnen het altijd bewaren voor later.’
Ik betwijfel dat ze het nog wil geven als ze eenmaal 16 is en hem een half uur mag ontmoeten, maar het gaat om wat ze nú wil.

De juf vond het een mooi idee en dus kwam de kleuter vrijdag thuis met in haar tas een knutsel. ‘Voor papa.’
Ik moest er van slikken. Het woord ‘papa’ raakt me. Ik had haar zó erg een papa gegund! Een papa is hij niet. Maar het woord ‘vader’ vind ik ook al lastig om te gebruiken, en ‘donor’ is ook zo kil.
Hij is er niet, en dat is verdrietig.

Er zat een gedichtje op de knutsel:
‘Papa hier, papa daar,
altijd sta je voor me klaar.

Daarom zeg ik vandaag blij:
de allerliefste papa dat ben jij.’

Mijn adem stokte even.
‘Altijd sta je voor me klaar.’
‘De allerliefste papa ben jij.’
Had de juf dat gedichtje er nou niet gewoon af kunnen laten?

Nou ja, hij wás er, ooit. In een ziekenhuis, een jaar voor ik zwanger werd. Om vrouwen zoals ik hun kinderwens te kunnen laten vervullen. En daar ben ik hem nog steeds heel dankbaar voor, dus wellicht is hij toch de allerliefste.

We bekijken samen de tekening die ze maakte.
Ik ben degene met het streepjesshirt.
‘Mijn vader zweeft een beetje’, zegt ze. ‘En hij heeft kaal haar.’
En dan: ‘O, ik ben helemaal vergeten om hem armen te geven!’

Ik vind het prachtig symbolisch. ❤

Vaderdag 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P.S.: Zie ook: Vaderdag (2016) en Prinsendag (2017)

 

Mama is jarig (2)

5yo: *enthousiast* ‘MIJN MAMA IS JARIG! ZE IS 48 JAAR!’

Klasgenootjes: *geschokt* ‘Zó oud?! 🙊’ / ‘Echt? 😱’ / ‘Mijn mama is pas 32! 😮’ / ‘Mijn óma is 48!’ (Oké dat laatste zeiden ze niet 😬 )

5yo: *trots* ‘Ze is net zo oud als Koningin Máxima!’

Klasgenootjes: *bewonderend* ‘Oooh 😍😍❤❤’

 

 

 

(P.S.: Zie ook: Mama is jarig)

Schoolfotograaf

De schoolfotograaf komt vandaag.
Ik dacht er vanmorgen pas aan en was dus te laat om huidtransplantatie te regelen.
Kleuter moest beloven dat ze haar vestje aan zou houden zodat de half vergane insecten die Freek Vonk op haar armen tatoeëerde niet zichtbaar zullen zijn.

😬🙄

Moederdag als alleenstaande moeder

Bollo hoeft maar één keer te zeggen dat je in de vakantie je papa en mama uit moet laten slapen en kleuter doet dat met veel enthousiasme en trots.
Weer thuis kan ze niet wachten tot ze zelf wakker is en haar mama wakker kan maken.

Het is al 5,5 jaar een strijd en ik vroeg haar waarom ik nou zelfs op Moederdag niet zelf wakker mag worden.
‘Vanaf nu ga ik dat niet meer doen mama, ik beloof het.’
Ook nog liegen op Moederdag 🙄😉.

Maar ze wilde het goedmaken. Als ik nou ging douchen, dan maakte zij alvast ontbijt voor me. Oké, goed idee!

Kom ik beneden.
Nergens ontbijt te bekennen.
‘O, dat was ik vergeten!’, keek ze heel even op.
Ik mocht het alsnog zelf maken.
En ook voor haar.
#diva

Ik moest vervolgens een paar keer laten vallen dat het Moederdag is.
En dat benadrukken.
En steeds harder praten.
En het woord ‘cadeautje’ laten vallen.
‘We nemen zo een CADEAUTJE mee voor oma, ‘WANT HET IS MOEDERDAG HÈ!’
Het kwartje viel hoor: ‘Je mag zelf ook wel een cadeautje zoeken, als je wil?’
Ach wat lief en spontaan! Ja, dat doe ik graag!

Ik deed mijn best om pas op het allerlaatste moment in de krat met duplo te kijken. Ach kijk nou, een cadeautje in hartjesverpakking! Wat zoet!
‘Ik vind dat niet mooi! Ik wilde graag een roze papiertje, maar dat was er niet meer op school!’

Ik kreeg een door haar met hartjes versierd bakje met een zakje zaadjes erin. De zaadjes had ze zelf uit gekozen: roze bloemetjes, want dat vind ik vast ook mooi.
Klopt! Ze kreeg een dikke knuffel.

We gingen even langs mijn ouders. Mijn moeder herkende mij aanvankelijk door haar dementie niet. Mijn vader is ook dement, maar die keek verrast toen we het verpleeghuis binnen kwamen.
De vakantieverhalen kwamen echter niet bij ze binnen en na 15 minuten wist ik ook niet meer wat te zeggen. Ik voelde me schuldig dat ik naar huis wilde, maar ook niet beter door nog een tijd te blijven.

We gingen nog even speciaal naar de winkel om aarde voor de zaadjes te kopen.
We kwamen met een hoop boodschappen thuis.
Maar zonder aarde.
🙄

Morgen gaat kleutertjelief na 16 dagen vakantie weer naar school.
Ik denk dat ik onder schooltijd Moederdag gewoon nog een keer ga vieren.