Weer naar school

Morgen gaat de 6-jarige weer naar school.

Ik kijk uit naar drie uur niet ‘mama kijk!’ te horen. Of: ‘Mama zullen we *insert iets wat ik niet wil doen* gaan doen?’ Of: ‘Mama ik wil *insert eten of een activiteit die ze niet alleen kan*! Regel jij dat even voor me?’

Ik kijk uit naar niet elke seconde klaar hoeven staan. Naar niet meer altijd alert zijn op de schaarse momenten dat ik wel eens iets voor mezelf kan doen. Ik kijk uit naar uren dingen doen zonder gestoord te worden. Naar mogen doen wat IK wil zonder met iemand rekening te hoeven houden. Naar kunnen snaaien zonder verantwoording af te hoeven leggen.

Acht weken. Het was bijzonder. Het was te doen. Het kon écht erger. Vier jaar non-stop moederen voor ze 4 was en naar school kon, was zwaarder. Dit was oké. Maar het is goed zo. Ik ben er klaar mee. Ik heb zin om eindelijk weer eens iets uit mijn vingers te laten komen. Niets lukt als ze thuis is en me minimaal elke twee minuten (en in het ergste geval elke 10 seconden) nodig heeft.

Ik wil bijkomen. Ik wil rust aan mijn hoofd. Ik wil stilte. Of juist geen stilte, maar muziek luisteren. Míjn muziek. Of míjn programma’s op tv kijken zonder het steeds op stop te moeten zetten omdat er weer iets geregeld moet worden of omdat ik een discussie aan moet gaan als ik dat geregel niet wil. En zonder een boos of chagrijnig kind weg te hoeven sturen wanneer ze niet krijgt wat ze wil.

Ik heb zin om naar mijn eigen gedachten te luisteren. Dat is niet altijd perse positief, maar ik wil mezelf weer eens ontmoeten. Ik hoop dat 3 uurtjes per dag tijd genoeg is om mij weer te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *